Afscheid

Vandaag nemen we voorgoed afscheid van onze lieve Bram. Ik moet verder met mijn leven, een leven zonder onze lieve Bram. Nooit zal ik hem zien opgroeien tot een mooie jongen. Ik ben een moeder van een kind dat er niet meer is, een kind dat de wereld nooit heeft mogen zien.

Gisteren zijn wij naar de Laatste Eer geweest om Bram in zijn rieten mandje te leggen. Het was een fijn moment. Bij binnenkomst werden we meegenomen naar een aparte ruimte waar Bram bij ons werd gebracht. Hij zag er zo mooi en vredig uit. Een plaatje om te zien. Voorzichtig tilden Eric en ik hem op en zo lag hij voor eventjes in mijn armen. Zijn lijfje was al helemaal stijf en koud, maar het voelde heel veilig. Ons kind, ons lieve jongetje. Eric en ik kusten zijn gezichtje en aaide over zijn lieve hoofdje. ‘Ik moet je loslaten, maar ik zou je voor altijd willen vasthouden, voor altijd bij mij willen houden.’

Om 11.00 komen onze beste vrienden en onze ouders om afscheid te nemen van Bram. De Laatste Eer heeft Bram in zijn rieten mandje bij ons gebracht en staat op de tafel omringt door kaarsjes en bloemen. Prachtige blauwe Riddersporen, mijn lievelingsbloemen.

Eric opent de ‘bijeenkomst’. Hij vertelt hoe fijn hij het vindt dat iedereen er is om afscheid te nemen van onze lieve Bram. Daarna luisteren we naar het nummer Hero van Family of the year. Het nummer brengt ons voor even terug naar mijn zwangerschap. Naarmate de zwangerschap vorderde, besloten we dat dit Brammetjes liedje zou worden. Een liedje waar wij blij en gelukkig van werden. Het nummer deed ons aan onze Amerika reizen denken. Aan onze fijne momenten daar. We fantaseerden hoe wij jou mee zouden nemen naar Amerika en je zouden laten zien hoe mooi en hoe wreed de natuur kan zijn. Ik denk terug aan die periode, aan mijn zwangerschap en het toekomstbeeld dat nu kapot is geslagen. De tranen rollen over mijn wangen. De pijn is ondraaglijk.

De ouders van Eric spreken mooie woorden. Jacqueline, vriend Erik, ik, Eric en Frans ook.

Lieve Bram, we mogen je niet zien opgroeien, wat een gemis. Je heette eerst spruitje. Margreet lust geen spruitjes, maar Eric wel. We zullen nooit weten of jij spruitjes zou lusten. We hadden je in ieder geval graag bonen van oma zien eten maar het mag niet zo zijn. Rust in vrede Bram.

We luisteren naar het adagio deel uit de pianosonate in F majeur van Mozart. Een sonate die wij tijdens de zwangerschap zo veel geluisterd hebben, omdat het zulke mooie muziek is. Ik huilde altijd bij dit deel, omdat de puurheid mij zo ontroerde. Nu luisteren we het om onze gedachten bij Bram te laten zijn.

Lieve Bram, je bracht zo veel licht, zo veel hoop en moois voor de toekomst. Nu is er alleen maar duisternis, die als een loodzware deken op ons ligt. De toekomst lijkt zo zinloos. Waarom moeten we verder leven zonder ons lieve kind? Je was zo gewenst. Wij hadden zo graag voor jou gezorgd, lieve jongen. Zouden we je maar verwelkomen, in plaats daarvan zeggen we je nu gedag.

DSC00975

Dag lieve Bram, dag lieve jongen.