As

Wanneer ik thuis kom van een heerlijke dag wandelen in het wonderschone Meijendel valt de zwaarte van tien augustus over mij heen.
De hele dag ben ik met mijn lieve vriendin Ciska op pad geweest. Al wandelend hebben we gepraat over het afgelopen jaar en over de toekomst. Natuurlijk voelde ik de zwaarte van de dag, maar vandaag wilde ik eens niet janken en mij heel de dag rot voelen. ‘Gewoon’ genieten van de prachtige omgeving en de gesprekken met mijn vriendin. Na wat bewolking in de morgen, brak de zon door toen we uit de duinen op het strand aankwamen. Het werd een zachte dag.

En dan, dan kom je thuis en is daar weer de leegte, het gat, het verdriet, het rot gevoel. Want ja, tien augustus was de dag dat wij voorgoed afscheid namen van onze lieve Bram.

Tien augustus. De dag dat Bram in zijn kleine rieten mandje bij ons thuis kwam. Vanuit de Laatste Eer, waar hij opgebaard lag, werd hij bij ons thuis gebracht. Met hulp van de kraamhulp maakten we de huiskamer klaar voor de mensen die met ons afscheid kwamen nemen van lieve baby Bram. Nog voordat iedereen er was, keken Eric en ik voor de allerlaatste keer in zijn mandje. ‘Wat een mooi volmaakt mensje.’
Ik kuste zijn gezicht en aaide zijn neusje. De koala knuffel die Eric als baby had gehad, legde ik naast hem neer in zijn mandje en de onderkant van zijn voetjes stopte ik extra in met een babydoek die van mij was geweest.
We huilden en gaven uiteindelijk de allerlaatste kusjes. Samen deden we de deksel dicht en knoopten hem vast.
‘Dag lieve Bram, dag lieve jongen.’

En dan, een jaar later sta ik bij zijn plekje in de kast. In plaats van een plank met boeken is dit het plekje van Bram. Op een lichtblauw flanellen kleedje heeft mijn moeder zijn naam geborduurd. In het midden staat zijn geboortekaartje met daarvoor de gipsen afdrukken van zijn lieve kleine voetjes. De urn met zijn as heb ik een paar weken na zijn crematie er bij gezet.
Ik klop het kleedje buiten uit en voorzichtig stof ik de gipsen voetjes af. De urn zet ik even op het tafeltje, zodat ik het plekje opnieuw kan inrichten. Ik vervang het water in het vaasje en knip een mooie witte Hortensia uit de tuin. Als ik alles terug plaats, aai ik even over de urn. Ik loop even naar achteren en bekijk het plekje. ‘Dit is de verzorging van mijn baby Bram.’

’s Avonds voordat we naar bed gaan, staan we altijd even stil bij het plekje. Soms aaien we over de urn en soms staan we er eventjes voor en praten we er tegen. ‘Welterusten lieve jongen.’ zegt Eric elke avond terwijl zijn hand op de urn rust.

Bij de lotgenoten groep waarvan ik lid ben, schreef een moeder dat zij in eerste instantie niet zo goed wisten wat ze wilden doen met de as van hun overleden kindje. Ook wij hebben aan van alles gedacht, maar uiteindelijk kozen we ervoor de urn hier thuis te houden. Een klein beetje as heb ik in een hangertje om mijn nek, zodat hij voor altijd dicht bij mijn hart zit. De lotgenoot schreef laatst dat ze besloten hadden de as van hun kindje bij zijn achttiende verjaardag uit te strooien. ‘Dat is de periode dat kinderen hun vleugels uitslaan en de wereld zelf moeten ontdekken.’ Ik vond dat zo’n mooi idee dat ik denk dat wij dat ook met Bram’s as gaan doen. Maar voorlopig nog niet. Voor de komende achttien jaar staat hij veilig bij ons thuis. Veilig onder moeders vleugels.

Heel vaak denk ik op een fijne manier aan Bram en geeft het mij een rustig gevoel om zijn urn even aan te raken, maar soms vind ik het gek en onwerkelijk. Eerst was er niets, Bram was er niet. Langzaam groeide een klompje cellen uit tot een voldragen baby en nu? Nu is er weer niets. Nu is Bram tot stof vergaan en zit ik hier met een pot met de as van mijn kind.
Het zijn moeilijke, koude, sombere gedachten. Vaak wil ik er op deze manier niet te veel bij stil staan. Het is eng, maar ook heel echt.
Het zijn gedachten over het leven. Het leven dat moeilijk is. Het leven dat eindig is.
Ook ik eindig een keer in een pot en daarom zal ik zo hard mogelijk proberen mijn best doen om er wat van te maken!

7 Comments

  1. Marina

    13 augustus 2016 - 20:18
    Reply

    Jemig Margreet……..ik huil met jullie mee, helemaal na het lezen van dit prachtige stuk.
    Zo mooi.

  2. Esther

    14 augustus 2016 - 11:30
    Reply

    Lieve margreet en Erik
    Mooi verwoord en leef intens met jullie mee de dag dat ik jullie WhatsApp je kreeg vergeet ik nooit meer dikke knufff

  3. Marja

    15 augustus 2016 - 19:38
    Reply

    Leef zo met jullie beide mee. Weer zo mooi verwoord Margreet.

  4. Ellen

    16 augustus 2016 - 22:28
    Reply

    Lieve Erik en margreet,

    Het is niet te beschrijven wat jullie door moeten maken! Vreselijk!! Ik hoop zo dat de zon voor jullie gaat schijnen met lieve Bram voor altijd in jullie gedachten!

  5. nancy

    28 augustus 2016 - 14:45
    Reply

    Alleen al bij de gedachte om een kind te verliezen maakt me zo verdrietig en jullie hebben het meegemaakt. Ik leef heel erg met jullie mee. Vind het verschrikkelijk! Jouw verhaal is hartverscheurend, maar zo mooi geschreven. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar hoop zo dat jullie dit verdriet een plekje kunnen geven en samen kunnen genieten van al het moois wat nog moet komen.

  6. Simone

    2 september 2016 - 11:45
    Reply

    Het is zo fout, de urn van je kindje in de kast, helaas onze werkelijkheid. Ik denk aan jullie!

  7. Karlijn

    18 augustus 2017 - 08:54
    Reply

    💙💙💙💙

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->