Bijna twee!

Het is augustus en dat voel en zie je. De tuin bloeit niet meer zo weelderig, veel bloemen zijn uitgebloeid en verdroogd. De  spinnenwebben vormen zich al bij de schuur en al lijkt de herfst nog ver weg toch verandert de natuur er langzaam naar.

Augustus, de maand waarin ons eerste kindje zou komen. De maand waar we zo naar uitkeken, omdat we niet meer met z’n tweeën zouden zijn. De maand waarin ons leven voor altijd zou veranderen. Wat een geweldige maand had moeten worden, werd een nachtmerrie.

Bijna is het weer drie augustus. De dag dat ons leven een totaal andere wending kreeg. De dag dat we hoorde dat Bram zijn hartje niet meer klopte en ik moest bevallen van mijn zoon die niet meer leefde. Ik denk veel aan hem de laatste dagen, maar ook aan vorig jaar en aan een jaar ervoor. Tijdens het hardlopen dwalen mijn gedachten vaak af. Soms overvalt de pijn van twee jaar geleden mij nog enorm. Aan mijn hardlooprondje is niet zo veel veranderd en dus komen er vaak herinneringen boven als ik langs bepaalde plekken loop. Zo liep ik gisteren langs een weide waar veel paarden staan te grazen. De meeste stonden rustig voor zich uit te staren, maar er was één paard die lag op zijn rug met zijn benen in de lucht, lekker te rollen van links naar rechts. En boem, toen was het opeens weer vorig jaar. De periode waarin hardlopen mijn medicijn was tegen depressie. Ik liep, liep en liep. Rondjes van 10, 12, 16 km lang. Ik zag de natuur veranderen en langzaam veranderde ook mijn verdriet. Elke keer dat ik uit rennen ging, kreeg ik steeds een beetje meer aandacht voor de omgeving. Verdriet en piekeren werden beetje bij beetje minder en zo zag ik vorig jaar in mei voor het eerst van mijn leven een paard rollen op zijn rug. Verbaasd lachte ik om dit tafereeltje. Ik weet nog dat ik verder liep en mij besefte dat ik voor het eerst tijdens het hardlopen moest lachen. En nu anderhalfjaar later moet ik aan dat moment terug denken en lach ik weer om het rollende paard. Nu voelt het lachen anders. Mijn hart voelt niet meer zo leeg als toen. Het verdriet heeft een andere vorm aangenomen. De geboorte van Bram zijn zusje is als de warmte van de zon. Elke dag dat ik wakker word en Nina mij met een lachend gezicht begroet, ben ik zo dankbaar dat zij in ons leven is gekomen. Zij maakt zo veel goed en geeft zo veel blijdschap. Door haar kan ik echt moeder zijn en zorgen voor mijn kind. Hetgeen dat ik ook zo graag had gedaan voor Bram.

Gisteren heb ik weer even naar de foto’s van Bram zijn geboorte gekeken. Ik bekijk ze niet zo vaak, want het doet nog te veel pijn. Ook na twee jaar breekt mijn hart als ik zie hoe mooi en gaaf hij was en hoe trots ik was toen hij geboren werd. Zo trots als ik op Nina ben, zo trots was ik ook op hem, maar met hem kon ik niet pronken, voor hem was er geen kraamvisite en voor hem komen er geen mijlpalen. Hoe zou hij lachen? Wat voor kleur zouden zijn ogen zijn? Zou zijn zusje op hem lijken? Wat zou hij nu allemaal kunnen op zijn tweede verjaardag? Nina is in de afgelopen drie maanden al zo veel veranderd. Hoe zou Bram veranderd zijn?

Ik probeer er vaak geen voorstelling van te maken. Het maakt mij verdrietig, boos en jaloers. Want ja, jaloers ben ik ook. Op vriendinnen die twee kindjes hebben, die er samen zijn en het samen gezellig hebben. Nina heeft ook een broer, geen tastbare broer maar hij heeft wel geleefd. Niet op aarde, maar wel in mij. Op zes augustus vieren we zijn verjaardag. Nu snapt Nina daar nog niets van, maar misschien over twee jaar wel. Zo blijft hij altijd een beetje levend ook al is hij er niet bij.

 

 

16 Comments

  1. Marina

    2 augustus 2017 - 22:58
    Reply

    Lieverd, wat een prachtig, herkenbaar en waar stuk weer van je. Ik zeg t elke keer…met tranen en een glimlach gelezen. Geniet van je mooie Nina en koester de gedachten aan je zoon Bram. Op 6 augustus denk ik aan jullie. Dikke kus, Marina.

  2. Mary

    2 augustus 2017 - 23:05
    Reply

    Lieve ouders, als jullie terugkijken op waar jullie zaten en nu zijn, dan hebben jullie onvermoede krachten laten zien, ook aan elkaar. Augustus zal een maand blijven met bitterzoete herinneringen, waarbij het bitter hopelijk in de loop der jaren gaat adnemen. Geniet van jullie prachtige Nina, die nog heerlijk onwetend is.

  3. Jacq

    2 augustus 2017 - 23:30
    Reply

    Lieve schat, wat prachtig geschreven… al die gevoelens.. met geen pen te beschrijven en toch doe jij dat zo mooi. Ik ben bij jjou, eric, nina maar vooral bij bram iin mijn gedachten. 😘😘😘😘

  4. Mirjam

    2 augustus 2017 - 23:33
    Reply

    Lieve greet. …je schrijft weer ontroerend. Je bent een fantastische mama voor bram en nina. Hij hoort er helemaal bij al heb ik hem nooit kunnen zien. Alle liefde voor jullie! Ik ben zo blij dat je weer in mijn leven bent.

  5. Vanessa Casado Spinola

    2 augustus 2017 - 23:35
    Reply

    Bram is er wel bij ons in onze harten en gedachten. Ik voel hem ook en elke keer rollen tranen door mijn wangen als ik aan hem denk. Hij zou 2 jaar oyd worden en ik probeer ook hem te verbelden als hoe hij nu precies er uit zou lijken als een peuter van 2…een prachtige mollige mooie blonde twee jarige die op strand met het zand spelt.
    Ik hou van julie van jullie vier

  6. Frank

    2 augustus 2017 - 23:48
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Prachtig verhaal weer, geweldig dat je dat blijft verwoorden voor de buitenwereld en wat heerlijk dat het weer wat beter gaat. Heel veel sterkte de komende dagen
    Groetjes,
    Frank

  7. Ellen

    2 augustus 2017 - 23:49
    Reply

    Sterkte bij deze moeilijke maand!

  8. Sarabande

    3 augustus 2017 - 08:09
    Reply

    Hi lieverd. Wat heb je je gevoelens weer mooi verwoord en bedankt dat je dit met ons wilt blijven delen. Bram verdient het om in alle gedachten en harten voort te blijven leven. Dat zal nooit veranderen. Mooi als je dit later ook met Nina kunt delen en Bram met de tijd ook een plekje zal innemen in haar hart. Het valt nog steeds niet te bevatten dat Bram nooit de kans heeft gekregen om te zijn wat Nina nu is. Gelukkig is Nina nu in jullie leven gekomen en neemt zij de leegte weg. Fijn om te horen dat er weer momenten zijn dat je gewoon kunt genieten. Die momenten komen er steeds meer naarmate de tijd vordert. Je bent een lieve schat en …. juf (aldus Livia). Tot zaterdag. Hoop dat je dan ook een beetje van de voorstelling kunt genieten…… Liefs Sarabande & Livia

  9. Lou

    3 augustus 2017 - 11:43
    Reply

    Lieve Margreet, zoals iedereen dat zegt en schrijft: blijf schrijven over Bram, over Nina, over jullie, al die ervaringen en gevoelens die je zo beeldend in letters kan vatten, zodat anderen het kunnen meebeleven, er misschien troost uit kunnen putten. In ieder geval geef je mij een kijkje in je ziel en voel ik het misschien een beetje met je mee, hoewel dat bijna niet kan. Dank je wel! Dikke kus!

  10. Eefje

    3 augustus 2017 - 11:53
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Weer een mooie blog over Bram. Wat kan je toch prachtig schrijven over wat er in je leven gebeurt Margreet. Jullie genieten nu samen enorm van Nina en het is mooi dat Bram daar ook zijn plekje binnen heeft.
    Liefs Eefje

  11. Karlijn

    3 augustus 2017 - 14:00
    Reply

    Zo scherp, treffend en prachtig geschreven, lieve Margreet! Zo ontroerend. Wat blijft dit toch een enorm verdriet. En fijn dat dat grote verdriet langzaam wat zachter wordt. Heel veel sterkte, in deze moeilijke maand. Liefs voor jullie en een kus voor Nina!

  12. Rianne

    4 augustus 2017 - 11:39
    Reply

    Lieve Margreet,
    Wat lief dat je me een link naar je blog hebt gestuurd. Ik heb net vele blogs terug gelezen en voel en herken jullie verdriet. Wat een mooie herinnering aan Bram ben je zo aan het maken. Veel sterkte voor jullie in deze extra moeilijke dagen en gefeliciteerd met de geboortedag van Bram. 💙

    Liefs Rianne

  13. thea

    6 augustus 2017 - 07:26
    Reply

    Wat fijn om weer even over jullie te lezen! Natuurlijk blijft Bram altijd met jullie meegaan in jullie hart. Ik hoop dat jullie deze dag mooie herinneringen kunnen koesteren. Heerlijk dat met de komst van Nina de zon weer ( een beetje) in jullie leven is gekomen. Geniet van alles wat jullie met jullie meisje meemaken.

    Thea

  14. Monique

    7 augustus 2017 - 16:12
    Reply

    Lieve Margreet,

    Zo mooi geschreven, zo verdrietig om te voelen. Ik huil als ik terugdenk aan jullie immense verdriet dat begon 2 jaar geleden. Ik kan mijn tranen drogen als ik aan Nina denk.
    Ik ben zo blij dat zij bij jullie is. Bram zal altijd haar grote broer zijn.
    Liefs Monique

  15. Valerie

    7 augustus 2017 - 23:49
    Reply

    Lieve Margreet en Eric, Bram is voor altijd bij jullie en bij Nina, als bescherm engel bij haar. Het is heel belangrijk om zijn verjaardag te vieren, elk jaar. En natuurlijk vraag je je van alles af over hoe hij zou zijn geweest en eruit zou hebben gezien, het is zo oneerlijk dat hij geen kans op het leven heeft gekregen.

    Heel veel kracht in deze verdrietige tijd, troost je en geniet van jullie lieve Nina, Bram is in jullie harten,
    Liefs Valérie

  16. Wil Lander

    14 augustus 2017 - 22:54
    Reply

    Lieve Margreet,
    Het heeft mij weer diep ontroerd, je mooie woorden, het verdriet wat nog zo diep zit.
    ik hoop dat jullie heel veel zullen genieten van Nina .
    Bram zal altijd in jullie gedachten blijven,
    Jullie zijn geweldige ouders.
    Veel liefs Wil

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->