Buitenwereld

Sinds een jaar ben ik weer terug op de middelbare school waar ik werk.
Na de dood van Bram kon ik het lang niet aan om terug te keren naar school. Na een traject van een jaar dat bestond uit koffie drinken met de directeur, koffie drinken met collega’s, wandelen door de schoolgangen, bezoek brengen aan een klas met leerlingen en materiaal ontwikkelen voor een nieuw curriculum, besloot ik dat ik na de zomervakantie weer aan de slag wilde als docent muziek.
De drang om weer met de leerlingen te zingen, om hen nieuwe dingen te leren, om hen de schoonheid van muziek te laten ervaren kwam weer naar boven en zo besloot ik om op maandag 22 augustus de opening van het schooljaar bij te wonen. En in die week te starten met het geven van het vak muziek.

Op zondagavond heb ik contact met mijn dierbare collega die Beeldende vorming geeft. ‘Kom je morgen ook naar de opening?’ vraag ze. ‘Ik was het wel van plan.’ antwoord ik.
De volgende morgen ben ik nerveus. Zo’n opening is met alle docenten en ik heb eigenlijk geen zin in kletspraatjes maken en vragen beantwoorden over hoe het met mij gaat. Ik sta vroeg op om alles rustig voor te bereiden: op mijn gemak ontbijten, in alle rust de hond uitlaten en dan naar school.
Wanneer ik buiten de halsband bij Kirki om sta te doen, zoemt mijn telefoon in mijn zak.
‘Uhm, kom je nog naar school?’ appt mijn collega. Het blijkt dat het al begonnen is en ik de brief verkeerd heb gelezen. Van alle rust die ik net nog in mijn lijf had, is niets meer te bekennen. In een racetempo laat ik de hond uit en spring in de auto.’Wat een kneus ben ik.’
Ik parkeer de auto en haast mij naar de ingang van de school. Wanneer ik de gang inloop op weg naar de aula kom ik een hoogzwangere collega tegen. Ik groet haar netjes, maar van binnen scheurt mijn hart. Ik weet zo goed dat zij er helemaal niets aan kan doen, maar ik kan sinds het overlijden van Bram geen zwangere vrouwen luchten. Dagelijks word ik geconfronteerd met hetgeen dat mij is afgenomen, met zwangere vrouwen met blije verwachtingsvolle gezichten. Ze zijn er overal. En nu dus ook op werk.’Wanneer gaat ze met verlof? Wanneer hoef ik die vreselijke dikke buik niet meer te zien? Kan ik haar ontwijken?’ Terwijl ik dit denk loop ik naar de aula, waar iedereen aandachtig luistert naar het openingswoord van de directeur.
Ik stap de aula in. ‘Goedemorgen, leuk dat je er ook bent!’ Ik voel mijn wangen rood kleuren en antwoord dat ik de brief verkeerd heb gelezen en dat ik niet van plan was om op deze manier entree te maken. ‘Maar hier ben ik dan, surprise!’ roep ik hard. Mijn collega’s moeten lachen terwijl mijn ogen snel de aula scannen op zoek naar een lege stoel. Gauw loop ik naar de lege plek en neem plaats.
‘Het is al bijna afgelopen.’ fluistert mijn collega. En ja hoor, na vijf minuten is inderdaad de opening van het schooljaar afgerond. Lekkere timing!

Wanneer ik de aula uitloop, voel ik de moed in mijn schoenen zakken. Nu komt het ergste gedeelte: kletspraatjes maken met collega’s. Gelukkig schiet een lieve collega mij aan de in de wandelgang. We staan even te praten over hoe het gaat. Het is fijn om met hem te kletsen, omdat hij het afgelopen jaar erg betrokken is geweest. Zo heb ik het gevoel dat iemand een soort van ‘bij’ is wat betreft de situatie en heb ik niet steeds het gevoel dat ik helemaal bij het begin moet beginnen met mijn verhaal.
Terwijl we zo staan te praten, komt er opeens een andere collega bij staan. Op dat moment vertelt mijn lieve collega net dat hij, nadat hij genezen was van kanker, het zo moeilijk vond om om te gaan met de buitenwereld of eigenlijk hoe de buitenwereld met hem op ging. Wanneer ik wil zeggen dat ik dit vreselijk herken, zegt de andere collega tegen mij: ‘Ja, ik vond het ook zo moeilijk om met jou om te gaan toen het net gebeurd was.’ En dan gaat opeens het licht bij mij uit.
‘MOEILIJK, MOEILIJK.’ zeg ik op kwade toon.’WIE HEEFT HET HIER NU VERDOMME MOEILIJK? WIE IS HIER NU ZIJN KIND VERLOREN? HET MOET TOCH NIET GEKKER WORDEN. HET IS TOCH GEEN OMGEKEERDE WERELD. IK BEN MIJN KIND VERLOREN, IK BEN DEGENE DIE HET MOEILIJK HEEFT’ En zo sta ik nog even te briesen in de gang. Alle frustratie van het afgelopen jaar waarin ik vrienden, familie en kennissen ben verloren, doordat zij niet wisten om te gaan met het overlijden van Bram komt omhoog. Dat anderen niet weten om te gaan met mij na zo’n verlies is iets om je kapot voor te schamen. Dat hoor je te leren en dat hoor je te weten. Die collega ook. Niets hoorde ik van hem na het overlijden van Bram. Ik ben klaar met het ‘moeilijk hebben met mijn situatie’, boos en gekwetst loop ik weg van het gesprek.

Op vrijdag geef ik tegenwoordig les aan een speciale klas pubers. De leerlingen in deze klas hebben voor extra dans, muziek en beeldend onderwijs gekozen. Het zijn twaalf gemotiveerde meiden, die enthousiast en gedreven zijn voor de kunstvakken.
De lessen op vrijdag geven wij niet op school, maar in een theater met een aparte dansstudio met akoestische piano en nog een andere grote ruimte. De sfeer is heel gemoedelijk en voelt totaal niet ‘schools’. Omdat we op de vrijdag op deze locatie werken, kunnen we ook bij elkaar in de les kijken wat heel leerzaam en leuk is.

Wanneer de leerlingen tijdens het onderdeel beeldend bezig zijn met het schilderen van de kleurencirkel, vraagt een schatje aan mijn collega of ze kinderen heeft. Ik hoor de vraag en weet van binnen dat ze deze ook aan mij gaat stellen. ‘Zal ik weglopen uit deze les of zal ik de confrontatie aangaan?’ En inderdaad de vraag komt. Ik vertel rustig over Bram en sommige andere leerlingen luisteren mee. ‘Heeft het kindje een naam? Hoe kan het nu gebeuren dat een baby doodgaat in de buik? Was er ook een babykamer?’ Een zee van vragen komt op mij af en ik merk dat ik heel open en zonder te huilen over Bram kan spreken. Ik vraag of ze een foto van Bram willen zien en dat willen ze maar al te graag. Verbaasd en geëmotioneerd kijken de meiden naar de foto. ‘Een echte baby, mevrouw!’ Met grote ogen kijken ze mij aan. ‘Toen de baby geboren werd, ademende hij dus niet, mevrouw?’ Nee, antwoord ik. ‘Dat is echt heel erg, mevrouw.’ Ik voel een brok in mijn keel komen, niet doordat ik over Bram praat, maar meer over de pure reacties en de oprechte interesse van de pubers. Het is bijzonder dat zij zulke eerlijke vragen durven te stellen. Vragen die volwassenen niet durven te stellen, vragen die in de lucht blijven hangen, maar die je wel voelt. Vragen die gesteld mogen worden, misschien met een kleine inleiding zodat ik mij er op kan voorbereiden. Maar niets vragen, niets zeggen, de pijn ontwijken is zo veel meer kwetsend dan de confrontatie aangaan.

Ik aai over de foto van Bram in mijn agenda. Ik ben er trots op dat de leerlingen hem hebben gezien. Er hoeft niet gezwegen te worden over Bram. Het is mijn kind, ons kind en dat moet iedereen weten!

14 Comments

  1. Petra

    12 september 2016 - 21:39
    Reply

    Pfff. Pittig vrouw… Zo’n re-entree…lijkt me echt een enorme hindernis, maar wat een mooi gesprek met je leerlingen. ♡

  2. Jacq

    12 september 2016 - 22:27
    Reply

    Wat een mooi stukje margreet. Kippenvel van die mooie pubers en hoe je dat zo opgeschreven hebt en ervaren hebt. ❤️

  3. Marina

    12 september 2016 - 22:32
    Reply

    Zo herkenbaar. Wat een mooi stuk weer. Je bent een kanjer….im ben trots dat ik je mag kennen.

  4. Kim

    12 september 2016 - 23:02
    Reply

    Wat ben je een mooi mens en wat een mooie reacties van onze leerlingen. Liefs Kim

  5. thea schaareman

    13 september 2016 - 10:33
    Reply

    Koester de reacties van je leerlingen en probeer ( mogelijk, moeilijk, moeilijk) de nare opmerkingen van je af te laten glijden. Ik hoop dat de leerlingen maken dat het ondanks alles weer goed voelt om op school te zijn.

    Thea

  6. Cecile

    13 september 2016 - 12:23
    Reply

    Mooi stuk weer… Was iedereen maar zo puur hè? Illeana begon afgelopen zondag over Nynthe en iedereen was verstild. Terwijl het voor Illeana zo puur is.. Je mag trots zijn op jezelf Margreet!

  7. Frank Rebel

    13 september 2016 - 17:15
    Reply

    Hallo lieve Margreet (en Eric ! ) ,
    Wat een droevig en prachtig verhaal tegelijk. Ja joh iedereen vindt zichzelf zo belangrijk , wat erg dat jullie dat dan ook nog eens moeten ervaren.
    Heel sterk trouwens dat je dit met de leerlingen hebt gedeeld, ook dit is weer een stukje verwerking. Ik hoop echt zo erg dat het met jullie heel snel zo goed gaat als dat het van buiten lijkt .

  8. Ellen

    13 september 2016 - 20:22
    Reply

    Lieve margeet en Erik,

    Wat een heftig verhaal weer Margreet en stoer van je hoe je de kinderen verteld hebt over Bram! Ik had het natuurlijk al gehoord dat je weer rondloopt op de Irenestraat, fijn om te horen!
    Liefs,
    Ellen

  9. Mip van den Boogaard

    13 september 2016 - 21:09
    Reply

    Wat heb je dat weer mooi geschreven lieve Margreet. Met kippenvel heb ik je stukje gelezen en bij de reacties van jouw leerlingen schoot ik vol. Zo mooi en puur, zo oprecht. En Bram mag zeker genoemd worden, hij is deel van jullie en zal dat altijd blijven.

    Veel liefs
    Mip

  10. Anja

    13 september 2016 - 23:47
    Reply

    Lieve Margreet, ik lees je bericht ren beetje laat, maar ik wil het graag in alle rust lezen zonder van alles wat moet. Vreemd maar ook grappig te lezen over je entree op school. Ik snap je paniek volledig bereid hè je voor ben je te laat. Zelf vond ik je binnenkomst onwijs: precies zoals je bent spontaan en ja lekker gek een kanjer. Je hebt het ” gewoon” wel gedaan die eerste moeilijke stap. Erg dat je ook die moeilijke momenten meemaakt. Hoe je,je ook voorbereid ze zijn er. Wat mooi hoe je dansklas zo puur reageert. Ik ben blij dat je weer op school bent. ( puur eigenbelang je bent een topwijf) liefs xxx

  11. Mary

    15 september 2016 - 15:35
    Reply

    Stoere meid, zo knap dat je die grote stap gemaakt hebt! Zo te lezen moet er op iedere opleiding een levenscursus komen, hoe om te gaan met het verdriet van een ander. Feestvieren is niet zo moeilijk, maar juist het tegenovergestelde maakt een mens echt mens. Helaas zal een aantal mensen dit nooit bereiken, maar van deze mensen moet je het ook niet hebben. Toen ik vlak na het overlijden van mijn vroegere schooldirecteur zijn vrouw tegenkwam en haar aansprak, zei ze dat ze blij was om gezien en gehoord te worden en dat gelukkig niet iedereen tussen de winkelrekken dook of wegdraaide als zij een bekende tegenkwam.
    Verder denk ik dat op verdriet en tijd geen limiet zit, zo van, nou moet het maar eens over zijn. …

  12. Vanessa Casado Spinola

    17 september 2016 - 11:32
    Reply

    Weer met tranen van blijheid en trots in mijn ogen lees ik wat je schrijft. Wat ben ik trots op jou. Altijd trouw aan je jezelf en de waarheid in dingen. Ik zie mijzelf in jou. Je bevestigd elke keer weer hoe belangrijk dit is. Ik ben blij dat we in jouw leven mogen zijn en samen met jullie het meemaken. We zijn rijker omdat het zo is. Goed gedaan meid. Je bent / jullie zijn top geweldigen mensen. Sterk lief en eerlijk.

  13. Lou

    20 september 2016 - 10:27
    Reply

    Margreet, weer een krachtige, machtige tekst over hoe je omgeving met je om gaat en hoe je dat ervaart. Geweldig opgeschreven. Blijf vertellen over Bram; zeker als er van die pure, nieuwsgierige leerlingen om je heen staan. Wij wisten al over Bram Reus; nu komt ook eindelijk de overheid in beweging en gaat de wet veranderen. Ik hoop dat veel verhalen en ervaringen van lotgenoten die momenteel naar buiten komen jullie een beetje troost geven en het voor andere mensen in je omgeving ook makkelijker wordt om met jou over Bram te praten. Margreet, je bent een kanjer!

  14. nancy

    21 september 2016 - 11:57
    Reply

    Ja kinderen zijn heel eerlijk. Dat is soms goed, maar soms ook pijnlijk. Alweer een prachtig verhaal Margreet! Ik ken je als een hele vrolijke, lieve meid en heb je sinds het gebeurd is niet meer in real live gezien of gesproken. Dat vind ik eigenlijk heel jammer. Ik ben je pedicure, niet je vriendin en wilde mezelf daarom ook niet opdringen. Ik zou het van mijn kant wel weer eens leuk vinden om je te zien en even met je te kletsen…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->