Één

De nachten zijn vreselijk sinds Bram dood is. Ik slaap onrustig. Badend in het zweet schrik ik meestal rond drieën wakker met elke keer dezelfde gedachte. ‘Het is geen droom, Bram is dood!’

Vannacht was nog erger dan alle andere afgelopen nachten. Het was alsof mijn lijf aanvoelde dat het vannacht precies een jaar geleden was dat ik mijn dode zoon aan het baren was. Mijn hoofd draaide overuren. Alles wat zich vorig jaar in deze nacht afspeelde, werd in mijn gedachten herhaald en herhaald. Met alle macht probeerde ik aan ‘leuke’ dingen te denken: de trip door Catalonië, gekke mensen die we hebben ontmoet, hilarische verhalen van mijn lieve vriendin Ciska, de fijne wandelingen met Bianca, de lieve woorden van vrienden en ouders. Niets hielp. Elke keer werd ik weer terug gezogen naar een jaar geleden: de weeën, de bevalling, het moment dat we Bram voor het eerst zagen, de trotsheid en de ondraaglijke pijn.

Na twee uur draaien, tegen de dekens schoppen, zuchten, vloeken, huilen, nog meer huilen, hoofdpijn krijgen van het huilen, mij ongelooflijk klote voelen en het leven haten, val ik uiteindelijk uitgeput in slaap.

Wanneer we opstaan, kijken Eric en ik elkaar aan. ‘Vandaag zou onze lieve Bram één jaar worden!’
We huilen allebei en zijn eventjes stil. Ik wil niet te lang in dit moment blijven. Gauw spring ik onder de douche. ‘Vannacht was zo eenzaam en donker. Vandaag gaan we proberen er iets moois van te maken, vind je niet lievie?’ Eric kijkt opgelucht op vanuit het bed. ‘We gaan er zeker een mooie dag van maken. Dat zijn we aan Bram verschuldigd.’

Aan het ontbijt probeer ik te genieten van de mooie plek, het lekkere eten en de warmte van Eric. Hoe hard ik mijn best ook doe, echt lukken wil het genieten nog niet. Als er dan ook nog een gezin met kleine kinderen aan de tafel achter ons verschijnt, heb ik het helemaal gehad. ‘Wat een klote leven!’ Tranen springen in mijn ogen. Daar zit ik dan. Jankend in een ontbijtzaal. Een traan valt op mijn bord. Met een luxe servet dep ik de tranen van mijn gezicht. Ik probeer mijzelf te hervinden en besluit nog maar een kopje koffie met melk voor mijzelf te maken. Wanneer ik van de espressomachine terug loop naar onze tafel, zie ik Eric zijn vierde chocolade croissant naar binnen werken. ‘Wat een heerlijk onbijtje hè?’
Ik lach en voel de somberheid langzaam verdwijnen.

We verlaten de ontbijtzaal en lopen naar onze hotelkamer, waar onze rugtassen volgepakt met water en trailmix op ons liggen te wachten.
Het hotel waar wij slapen ligt boven op een berg. Beneden ligt het dorp Sant Feliu de Pallaroles, waar de prachtige Via Verde (een oude spoorweg dat nu een wandel/fietspad is) doorheen loopt. Je kunt van Olot helemaal tot aan Sant Feliu de Guixoles, een plaats aan de Costa Brava fietsen of wandelen.

We parkeren de auto in het dorp bij een restaurantje dat zo te zien vroeger een stationnetje was.
De Via Verde is werkelijk een prachtig pad. Omringt door bomen, en prachtige oude stenen bogen lopen we over het zandpad naar het eerste kleine dorpje, bestaand uit één huis en een kerk uit de 11de eeuw. Vlinders in werkelijk alle kleuren vliegen om ons heen, wilde appel- en vijgenbomen staan vol met vruchten langs de kant van het pad en op de omgespitte akkers groeit een mix van Malva en Cichorei, waardoor alles roze en lichtblauw kleurt. We wandelen naar het volgende dorp en gaan uiteraard weer eens verkeerd (iets dat deze vakantie kenmerkt, zowel in de auto met kaart lezen als op alle wandelroutes). We lunchen met een lekkere tonijnsalade, steak en een crème de Catalana. Ik voel mij rustig en tevreden. Met een gevulde buik wandelen we terug naar ons beginpunt.

Voldaan komen we vijf uur later aan bij het oude stationnetje. Ik koop een muffin om er vanavond een kaarsje in te steken en die te branden voor Bram. ‘Zo is het toch nog een beetje een verjaardag.’
In de zon bestellen we twee biertjes en toasten. ‘Op Bram en hopelijk op een beter jaar!’

8 Comments

  1. Marina Schoonewille

    6 augustus 2016 - 19:16
    Reply

    Meisje, zooooooo mooi !!!!

  2. Jacq

    6 augustus 2016 - 19:22
    Reply

    Ach lieverds….Ik hoop met heel mijn hart op een mooi jaar voor jullie!! We houden heel veel van jullie❤️❤️❤️

  3. Vanessa Casado Spinola

    6 augustus 2016 - 20:00
    Reply

    Prachtig geschreven. Wat een belevenis weer terug alles op nieuw…en dan eind van zo ’n rollercoaster de niks…maar jullie leven in het nu…probeer daar op te focussen en maak er iets van…voor jullie wie weet wat en wie op jullie staat te wachten….toi toi toi. Op jullie en op Bram zijn herinnering

  4. Wil v. Dijk

    6 augustus 2016 - 20:41
    Reply

    Zoals ik een jaar geleden al schreef ik vind nu weer dat je je gevoelens heel mooi onder woorden gebracht heb.

    Een lieve groet,

  5. Simone

    7 augustus 2016 - 07:32
    Reply

    Ik heb net je twee laatste blogs gelezen en tranen biggelen over mijn wangen. Het gevoel en de pijn heb je zo goed verwoord. Bram zal trots op je zijn.

    Liefs Simone

  6. Valerie

    8 augustus 2016 - 16:27
    Reply

    Lieve Margreet,
    Alles mag gevoeld worden, hoe bitter het verdriet ook is. Die vreselijke nacht een jaar later is voorbij. Dwing jezelf niet te genieten, alles op z’n tijd en soms op onverwachte momenten. Je bent sterk!

  7. Nicole van Velsen

    9 augustus 2016 - 19:41
    Reply

    Lieve Margreet, je laat mij weer eens voelen hoe groot toch het gat in je ziel is dat het verlies van zo’n klein mannetje achter kan laten. Ik wens met heel mijn hart dat het komende jaar voor jullie in het teken mag staan van wat meer rust in je hoofd en hart en het wat meer vooruit durven kijken naar de toekomst en het weer echt kunnen voelen van de vele mooie dingen in het leven.

  8. Thea Schaareman

    10 augustus 2016 - 16:14
    Reply

    Op de terugweg van onze vakantie dacht ik eraan dat ik vorig jaar toen we thuis kwamen jullie verdrietige bericht in mijn inbox vond. Nu is het een jaar verder, enerzijds voelt het als “alweer” een jaar verder, anderzijds lijkt het alsof het allemaal gisteren was. Hoewel het verdriet blijft, wensen we dat er steeds meer zonnige momenten komen.
    Ook al komen we niet meer wekelijks naar les, we leven nog steeds met jullie mee!

    Thea

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->