Genieten?

Ik zit in het ziekenhuis voor een glucose tolerantie test, een onderzoekje dat ze standaard verrichten bij vrouwen die opnieuw zwanger zijn na een doodgeboren kind. Nadat ik een flesje met smerig zoet spul heb leeg gedronken, neem ik plaats in de centrale hal waar ik twee uur stil moet zitten. Het eerste kwartier ben ik giga misselijk en boer ik steeds vies zoet spul op, daarna wordt het opeens heel gezellig. Ik denk dat het zoete drankje opgenomen is in mijn bloed, want het mini-meisje in mijn buik wordt opeens mega druk. Als ik mijn hand op de bovenkant van mijn buik leg, voel ik haar getrappel. Dit zijn de fijne momenten van deze nieuwe zwangerschap. Ik voel mij letterlijk niet meer zo alleen en ik kan een klein beetje genieten.

Ik kijk op mijn mobiel en zie dat ik nog anderhalf uur moet wachten tot er opnieuw bloed afgenomen wordt. Ik open Blendle en lees wat artikelen op mijn telefoon. Terwijl ik net een artikel lees over stress bij moeders tijdens hun zwangerschap krijg ik een whatsappje binnen van mijn lieve vriendin Charlotte. Sinds de dood van Bram vind ik het moeilijk om met haar af te spreken, omdat ze een jong dochtertje heeft. Vriendinnen met baby’s of met hele jongen kinderen heb ik het afgelopen anderhalf jaar niet gezien. Zelfs nu ik zwanger ben, vind ik het nog moeilijk om met hen af te spreken. Ik denk uit zelfbescherming. ‘Eerst maar eens zien of dit kind wel levend ter wereld komt!’ Charlotte is ook zwanger van haar tweede kindje. We verschillen ongeveer een maand qua zwangerschapsduur. Vandaag merk ik voor het eerst dat ik mij open durf te stellen om met haar te whatsappen over zwangerschapsperikelen. Ze is nog steeds een hele waardevolle vriendin, ondanks dat ik haar door mijn eigen verdriet en pijn al een hele tijd niet heb gezien, heeft ze stug volgehouden om in contact met mij te blijven. Ik app haar hoe moeilijk ik het vind om vertrouwen te hebben in deze zwangerschap en wat ik allemaal irritant vind aan andere zwangere vrouwen, want die vond/vind ik het afgelopen anderhalf jaar onuitstaanbaar. Vooral van die hele blije types die heel de dag stralend rondlopen, niets liever doen dan praten over baby’s en zo’n zwangerschapsketting met een belletje dragen. ‘Mag ik een bakje om te kotsen?’  Zelf vermijd ik het liefste gesprekken over de zwangerschap, vind ik babyspullen eng en durf ik geen kleertjes te kopen voor dit kindje. Soms doe ik zelfs alsof ik helemaal niet zwanger ben, ook al kun je er nu niet meer omheen. Er zijn wekelijks ouders van leerlingen die hier komen, aan wie ik het nog niet heb verteld. In bed vraagt Eric dan lachend of ik het al heb meegedeeld. ‘Nee, daar had ik vandaag helemaal geen zin in en misschien vertel ik het pas als ik met verlof ga!’ antwoord ik dan bokkig.

En zo is plotseling anderhalf uur wachten verstreken. Het whatsapp gesprek met Charlotte rond ik af en ik wandel terug naar de ruimte voor bloedafnames. Prikken is niet mijn favoriete bezigheid dus ietwat gespannen neem ik plaats in de stoel. De verpleegkundige bindt kundig mijn arm af. ‘Ik ben heel bang voor naalden.’ Piep ik angstig. ‘Je hebt prachtige aders.’ Antwoord ze. ‘Wees maar niet bang het komt allemaal goed. Kijk maar even de andere kant op.’ En dan komt de vraag die ik al aan voelde komen. ‘Is dit je eerste kindje?’ Ik draai mijn gezicht terug naar de kant van mijn afgebonden arm en vertel haar over Bram. Over zijn zwangerschap, zijn dood en de bevalling. Haar ogen worden vochtig en ze begint te huilen. Ik draai mijn hoofd de andere kant op, omdat ik de naald niet wil zien en omdat ik ook moet huilen. ‘Wat een vreselijke gebeurtenis, maar dit keer komt het goed. Probeer van dit kindje te genieten en heb vertrouwen dat het dit keer goed gaat!’

Genieten en vertrouwen. Ik zou niets liever willen dan het beiden hebben, maar hoe doe je dat na een doodgeboorte?

 

 

 

 

11 Comments

  1. Valerie

    9 januari 2017 - 15:56
    Reply

    Lieve Margreet, schrijven dat kun je, heel mooi.
    Genieten en vertrouwen na een doodgeboorte. Lezend denk ik, kan dat überhaupt? Is het niet teveel gevraagd, je verdriet en angst in elke vezel. Zo kun je toch helemaal niet genieten. En dat hoeft ook niet, het is uitzitten voor jullie, hoe je het wendt of keert.
    Dag voor dag, uur voor uur komen jullie dichterbij het moment dat je je meisje in je armen hebt, en langzaam aan, met hele kleine stapjes zul je weer durven genieten en zal het vertrouwen weer groeien. Maar nu hoeft dat nog helemaal niet, ontsla je van de plicht te genieten.

    • Vanessa Casado Spinola

      23 januari 2017 - 12:38
      Reply

      Lieve schat
      Het is helemaal niet erg om jezelf te zijn en te voelen wat je voelt ook zou niemand dat begrijpen (wat ook niet zo is want er zijn meer mensen dat je zou denken die jou heel goed begrijpen)….geef jezelf toch de kans. Durf weer te genieten want je moet in het NU zijn. Hang niet in het verleden en denk niet aan de toekomst. Wees in het NU en maakt het beste van. Dit betekent niet in een rose wolk te zijn can ook een wandeling in het bos een lekkere bakje teen of een stukje cake of lekker niks doen…en je mag wel fantaseren over jouw nieuwe baby…dat zal Bram heel goed begrijpen. Laat jezelf toe goed voelen en op naar de volgende chapter. Het leven is raar…waarom gebeuren dit soort dingen weet niemand. Moet je ook niet alles weten. Dit heeft al een plaats genomen in jullie levens. Nu krijgen jullie nog een nieuwe kans. Geniet er van.
      Love U

  2. Lou

    9 januari 2017 - 16:41
    Reply

    Lieve Margreet, wat schrijf je het allemaal mooi op. Het is ook zo veel; te veel om te bevatten. Ik hoop dat je ‘genietmomenten’ steeds vaker komen dan ‘verdrietmomenten’. Dat zou fantastisch zijn en ik gun het jou/jullie ook zo. Lieve groeten, Lou

  3. Marina

    9 januari 2017 - 17:23
    Reply

    Lieverd, wat een mooi stuk weer en wat een herkenbare gevoelens. Blijheid om je zwangerschap, maar nog zoveel verdriet om Bram. Geloof me, het verdriet wordt minder heftig en rauw, de blijdschap komt, langzaamaan, weer in jullie leven.
    Hou je taai, kanjer.

  4. Carla de Ruiter-Lubbersen

    9 januari 2017 - 17:48
    Reply

    Lieve Margreet,

    Wat heb je dit weer mooi beschreven.
    Bedacht me bij de vorige delen al dat je hier als jullie er aan toe zijn eigenlijk een bundeltje van moeten maken.
    Denk dat dit voor vele stellen die dit hebben meegemaakt een hart onder de riem zal zijn en zeker herkenbaar.
    Het zal je zeker voldoening geven om het zo van je af te schrijven.
    Wens jullie alle goeds en liefs toe!

  5. Mirjam

    9 januari 2017 - 18:34
    Reply

    Wat mooi weer greet! Wat valerie zegt vind ik ook echt! ontsla jezelf van de plicht! LIEVE bikkel van me!

  6. Simone

    9 januari 2017 - 20:36
    Reply

    Lieve Margreet,
    Wat goed om te lezen dat je zwanger bent van een mooi meisje. Ja genieten van een zwangerschap is gewoon heel erg moeilijk als je zo’n groot verlies hebt ervaren. Leuk dat getrappel in je buik maar het resultaat, een kindje dat in jouw gezin mag opgroeien is waar het uiteindelijk om gaat. Ik had heel sterk het gevoel van eerst zien dan geloven. Succes met de laatste maandjes!
    Liefs Simone

  7. Frank Rebel

    9 januari 2017 - 21:27
    Reply

    Hoi Margreet en Eric,
    Wat een prachtig verhaal weer, althans prachtig geschreven, echt heel bijzonder ! En nu genieten he , van het kleine getrappel in je buik en van elkaar !

  8. Suzan

    9 januari 2017 - 22:37
    Reply

    Wat schrijf je je gevoelens altijd prachtig op en wat leef ik met jullie mee! Tel de dagen voor jullie af.
    Hoop dat jullie straks lekker kunnen genieten van jullie meisje, hoe moeilijk dat nu misschien ook is, gun het jullie enorm! Lfs Suus

  9. thea

    10 januari 2017 - 09:40
    Reply

    Altijd weer fijn om even te lezen hoe het met jullie gaat. Bij dat stukje over de muzieklessen krijg ik een glimlach en herinner me de tijd dat ik zo’n muziekles ouder was en jij inverwachting van Bram. Ook toen was je, in vergelijking met veel anderen, niet heel snel met vertellen dat je in verwachting was. Ik had allang een sterk vermoeden, maar zei niets en dacht als het zo is dan horen we dat vanzelf. Ben benieuwd of er nu ouders zijn met dezelfde gedachten…….
    Begrijp je angst en verdriet, maar hoop dat de genietmomenten met de tijd sterker worden, maar bedenk dat “genieten op commando” geen echt genieten is. Voor alles is een tijd.

  10. Sarabande & Livia

    15 januari 2017 - 12:34
    Reply

    Lieve Margreet. Dankzij je moedige en mooie bewoordingen laat je ons deelgenoot blijven van je gevoelens en verdriet. Bedankt hiervoor want wij zijn je graag tot steun. Na zo’n ingrijpende gebeurtenis belandt je niet zomaar op die roze zwangerschapswolk. Voor jullie komt dat na de geboorte. Het genieten is jullie zo gegund. Livia had laatst uitgerekend dat zij 16 jaar is als jullie meisje net zo oud is als Livia. Livia zei : ‘dan kan ik al op haar passen’. Deze uitspraak willen we graag even met je delen. Houd moed!

    Liefs Sarabande & Livia

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->