Nieuw leven

Daar lopen we weer.
Voor ons ligt het nieuwe Reinier de Graaf ziekenhuis. De plek waar wij sinds vijftien weken wekelijks komen, want er groeit nieuw leven in mij, een lief klein mini-meisje, een buik-zusje voor Bram.

Vandaag is het niet zomaar een controle. De twintig-wekenecho wordt uitgevoerd samen met extra controles vanwege mijn hele voorgeschiedenis. Wanneer we boven komen bij de afdeling gynaecologie staat onze vertrouwde gynaecoloog Katja al op ons te wachten. Ze is onze steun en toeverlaat deze zwangerschap. Naast een kundig arts is ze gespecialiseerd in moeilijke zwangerschappen, is ze vreselijk begripvol en was ze ook bij de bevalling van Bram waardoor ze onze situatie van dichtbij heeft meegemaakt. Elke keer wanneer ik haar zie, maakt mijn hart een klein vreugde dansje. Zij is eigenlijk de enige die mij momenteel gerust kan stellen en mij door deze olifantendracht heen kan helpen.

In de echokamer is het donker. ‘Zullen we maar gelijk gaan kijken? Kletsen doen we zo wel.’ En zo is dat. Altijd eerst geruststelling, dan is er bij mij pas tijd voor een ontspannen praatje. Behendig klim ik op het bed en ontbloot mijn buik. De koude gel wordt uitgesmeerd en de echokop wordt over mijn buik geschoven. Dit is voor mij het moment waarbij ik mijn ogen stijf op elkaar knijp en mijn gezicht van het scherm afwent. Na wekelijks goede echo’s te hebben gehad, durf ik nog steeds niet zelf naar het scherm te kijken, totdat de gynaecoloog zegt: ‘En daar klopt een prachtig mooi hartje!’ Het echobeeld van onze dode zoon Bram beheerst nog steeds mijn gedachten. Maar gelukkig zien we ook vandaag weer het geruststellende beeld van een lief klein mini-mensje dat druk heen en weer beweegt en met haar armpjes en handjes voor haar gezicht zwaait. Wanneer ze even mooi op haar rug ligt en we haar lijfje en gezichtje en profiel kunnen zien, ontsnapt op hetzelfde moment bij ons een ‘aaaah, wat lief!’
Vijftig minuten lang kijkt de gynaecoloog aandachtig naar ons kindje en dan komen de verlossende woorden: ‘Alles ziet er prachtig uit en het groeit goed.’ Opgelucht verlaten we de echokamer. Hand in hand lopen we trots met een rijtje foto’s en een telefoon vol filmpjes naar beneden. Sinds we wekelijks in het ziekenhuis komen voor controle hebben we het ritueel om na de echo’s even bij te komen in het ziekenhuisrestaurant met thee en wat lekkers. De saucijzenbroodjes zijn inmiddels vervangen voor van alles wat het ziekenhuis aan snacks te bieden heeft. En ook al weten we dat er betere plekken zijn om bij te komen dan het ziekenhuisrestaurant, toch voelt het als een ‘fijn’ momentje in de week. ‘Ik was toch wel heel zenuwachtig en gespannen. Ook al hebben we maandag nog naar ons buik-dochtertje gekeken.’ zegt Eric. ‘Het is een gekke week, een emotionele week. En zo zal het tot aan de bevalling wel blijven.’ zeg ik.

Wanneer we thuis komen, wandel ik een rondje door de buurt met hond Kirki. Ik denk na over de week. Van de psychiatrisch verpleegkundige in het ziekenhuis heb ik de tip gekregen om elke dag een cijfer te geven om zo de balans op te maken tussen angst en ‘blijdschap’. Ik denk aan mijn cijfers voor deze week. Veel onvoldoendes, veel angst veel verdriet. Met als dieptepunt wel afgelopen zondag, die kreeg het cijfer 4.

Zondag was het lichtjesdag, de dag waarop wereldwijd alle overleden kindjes worden herdacht. In Zoetermeer werd een mooie bijeenkomst georganiseerd. Vorig jaar bezochten we deze bijeenkomst ook. Ik weet nog dat ik toen, hoe gek dat ook klinkt, een soort van uitkeek naar die bijeenkomst. Het voelde als steun om daar met andere weeouders te zijn. Mensen die jouw leegte, jouw pijn en eenzaamheid begrijpen. Na afloop voelde ik mij vooral heel erg gesteund.
Dit jaar had ik eigenlijk helemaal geen zin om te gaan. Een lotgenoot en inmiddels vriendin schreef: ‘ alsof je een nummer opzet waarvan je zeker weet dat je gaat huilen.’ Zo voelde heel de dag aan.
Toch zijn Eric en ik gegaan. Het voelde als verraad tegenover Bram om niet te gaan.
Bij aankomst in Zoetermeer overvalt de drukte mij. Meer dan tweehonderd weeouders staan klaar met lampionnen en kaarsjes voor de stille tocht over de kinderbegraafplaats. Ik raak vreselijk geëmotioneerd wanneer ik de kleine grafjes zie en de jaartallen wanneer de kinderen zijn overleden. ‘Het leven is een worsteling.’ Na de stille tocht lopen we de zaal van de begraafplaats binnen. Voorin de zaal is een plateau waar elke weeouder een foto van zijn overleden kind op neer kan zetten. Mijn hart scheurt bij het aanzien van al die foto’s van jonge kinderen. Gezonde kindjes, zieke kindjes, doodgeboren baby’s, volwassen kinderen. Het is verschrikkelijk. De foto van Bram zet ik zo neer dat wij hem goed kunnen zien tijdens de dienst. Naast mij zitten weeouders, die hun zoontje op vierjarige leeftijd verloren hebben bij een ongeval. Het raakt mij diep. Ik aai de foto van hun zoontje. De vrouw naast mij huilt ondraaglijk. ‘Het is nu tien jaar geleden, maar ik weet nog steeds niet goed hoe ik met dit verlies moet omgaan.’ Ik moet ook vreselijk huilen. En zo huilen we met een hele zaal om onze overleden kinderen. De gedichten en de mooie live muziek geven een beetje troost. Als het na een uur afgelopen is, haal ik opgelucht adem. We verlaten de zaal en krijgen een mooie witte roos en een gedichtje mee voor thuis. Totaal leeggezogen zitten we in de auto terug naar huis. ‘Ik ben blij dat het voorbij is.’

De volgende morgen word ik met een bonkend hoofd wakker. Ik heb vreselijk slecht geslapen. De hele nacht ben ik bezig geweest met het verwerken van de verdrietige bijeenkomst van gisterenavond. Veel tijd om bij te komen heb ik niet, want we worden om elf uur verwacht in het ziekenhuis.

En daar lopen we weer.
Voor ons ligt het nieuwe Reinier de Graaf ziekenhuis, waar we gaan kijken naar het lieve kleine mini-meisje, naar het buik-zusje van Bram.

15 Comments

  1. Hester

    18 december 2016 - 15:25
    Reply

    Lieve Margreet & Eric en klein sterre-broertje Bram, wat fijn dat een klein meisje zich een weg heeft gevonden naar jullie! Wat fijn dat jullie Katja hebben als stevige rode draad! Spanning, blijdschap en verdriet zullen met elkaar wedijveren om aandacht, ik hoop dat blijdschap het (over-)wint!
    Dikke knuffel en heel veel liefs, Hester

  2. Frank Rebel

    18 december 2016 - 16:14
    Reply

    Heel verdrietig en heel mooi, en dus heel dubbel allemaal, maar wat doen jullie het geweldig ! Hou je vast aan de mooie momenten en ik weet zeker dat ze nog mooier worden en steeds vaker terugkomen,
    Groetjes ,
    Frank

  3. Mary

    18 december 2016 - 17:00
    Reply

    Lieve

  4. Marina

    18 december 2016 - 17:47
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Wat n emoties.. blijdschap moet gaan overheersen en dat zal zeker gaan gebeuren. Maar laat ook het verdriet toe, want dat is er ook. Prachtig stukje weer, Margreet, de tranen waren er weer bij me. Ik vind je een topper .

  5. thea

    18 december 2016 - 18:30
    Reply

    Wat een geweldig nieuws voor jullie! Het verdriet om Bram gaat nooit over, maar er is nu een mooie reden om verder te gaan. Probeer er naast alle bezorgdheid ook van te genieten.

    Thea

  6. Esther

    18 december 2016 - 19:33
    Reply

    Lieve margreet en Eric
    Ik heb aandachtig jullie bloc gelezen
    Wat fijn dat jullie een mooi lief klein baby meisje krijgen wij leven intens met jullie mee liefs ab en esther 🌹🌹🌹

  7. Monique

    18 december 2016 - 20:01
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,

    Ik vind het heel mooi hoe je jullie emoties met ons deelt. Zo heen en weer geslingerd te worden tussen verdriet en vreugde zal zo moeilijk en heel vermoeiend zijn. Ik wens jullie een vredig kerstfeest. Veel liefs,

  8. Lianne

    18 december 2016 - 20:51
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    wat een mooi nieuws dat jullie een meisje verwachten. Tegelijkertijd is het een emotionele spagaat, alles met Bram komt naar boven. Iedere zwangerschap is weer anders en daarbij heb je begeleiding van een goede gynaecoloog als Katja! Ik hoop dat je cijfers van de dag steeds een beetje hoger uit gaan komen
    veel liefs,
    Bente & Lianne😘😘

  9. wil lander

    18 december 2016 - 22:25
    Reply

    lieve Margreet en Eric,
    wat fijn om weer in verwachting te zijn van zo`n lief klein meisje.
    Het gemis van Bram zal je altijd bij je blijven dragen maar ik hoop dat jullie naast het verdriet weer kunnen genieten van dit mooie wonder.
    Eens zal de donkere wolk weer langzaam voorbij gaan en plaats maken voor een beetje zonneschijn.
    Ik wens jullie heel veel liefde en geluk toe.

    Lieve groetjes van Wil

  10. Jacq

    18 december 2016 - 22:28
    Reply

    Lieve lieverds, wat een leven… blij, angstig, verdrietig….. wat jullie bindt is de lefde. Ik houd zoveel van jullie, en van bram en van kleine🌹…💋💋💋💋

  11. Valerie

    18 december 2016 - 23:54
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Zo verdrietig en zo mooi verwoord. Baby Bram is altijd bij jullie, je hoeft nooit schuld of verraad te voelen, echt niet. Niets doet af aan jullie liefde voor hem.
    Het meisje in je buik heeft jullie gekozen. Een meisje met een missie. Heb vertrouwen en geduld.

  12. Suzan

    19 december 2016 - 10:08
    Reply

    Lieve Margreet & Eric,

    Tranen van verdriet en vreugde hier, wat een geweldig fijn nieuws voor jullie!!
    Wat hoop ik dat jullie straks kunnen genieten van jullie meisje en wat ontzettend fijn dat Katja er is, het zal toch een beetje rust voor jullie geven dat ze zo goed naar haar kijken.

    Liefs Suzan Boer

  13. Nicole van Velsen

    21 december 2016 - 11:37
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Wat ontzettend mooi dat jullie de sprong hebben gewaagd en toch voor een tweede kindje hebben durven gaan en wat ontzettend fijn dat jullie daarvoor zijn beloond met een mooi buikbabymeisje. Echt onwijs gefeliciteerd en al ligt mijn maag nog in de knoop door de spanning die je weet te omschrijven in je blog en kun je zo goed duidelijk maken hoe zwaar het voor jullie is, hoop ik dat je tussen alle waardeloze dagen door toch de kracht vind om bij momenten echt goed te kunnen genieten van dit tweede kleine wondertje.

    xxx Nicole

  14. sylvia bennema

    22 december 2016 - 23:56
    Reply

    Lieve Margreet en Eric
    Dank voor het geven van de link van je blog over jullie baby-zoon Bram. Een aantal keren heb ik het gelezen. Ik was er behoorlijk door aangedaan. Wat breng je alles zo goed onder woorden! Het grote verdriet, de machteloosheid en de pijn die jullie hebben meegemaakt . En nu de onzekerheid, de angst , maar ook de vreugde van een tweede kindje, mini-meisje, in je buik. Zo fijn dat jullie goed onder controle gehouden worden door Katja. Ik hoop dat jullie weer een beetje vertrouwen krijgen in de toekomst en samen kunnen genieten van de komst van jullie mini-meisje. En Bram zal altijd als een sterretje blijven fonkelen !!
    Al het moois voor 2017.
    Liefs
    Sylvia

  15. nancy

    5 januari 2017 - 19:22
    Reply

    Wat een fantastisch nieuws dat jullie weer een kindje verwachten! Ik kan me voorstellen dat de zwangerschap erg spannend is. Genieten na wat je allemaal hebt meegemaakt valt denk ik niet mee, maar Bram kijkt vast met jullie mee. Hij krijgt nu een zusje en blijft altijd bij jullie gezinnetje in gedachten voortleven. Heel veel geluk gewenst!
    Liefs Nancy

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->