Trots

Om 06.00 uur ben ik klaar wakker. Mijn maag is van streek en mijn handen zweten. De spanning is in heel mijn lijf te voelen. Het is vandaag zo ver. Ik ga de halve marathon van Leiden lopen. Een uitdaging zowel fysiek als mentaal. Een overwinning op de afgelopen negen maanden, waarin ik mij geestelijk zo ellendig heb gevoeld. En hopelijk ook een trotse ervaring op mijn lijf. Het lijf dat mij in augustus zo vreselijk in de steek heeft gelaten. Hoe hard ik tegen mijzelf ook zeg dat ik er niets aan kan doen dat Bram overleden is, het voelt nog dagelijks als een mislukking dat mijn lijf ons geen levend kindje heeft kunnen schenken. Ik wil weer eens trots zijn op mijzelf, ik wil mij niet meer mislukt voelen omdat ons kind dood is. Vandaag moet mijn lijf het doen. Ik wil de finish halen en goed ook!

Na een onrustige nacht zit ik om half acht aan het ontbijt. Waar ik normaal gesproken heerlijk van mijn kwark met noten, fruit en zaden geniet, smaakt het vandaag voor geen meter. Door die gekke zenuwen krijg ik amper een hap door mijn keel. ‘Het moet toch niet gekker worden.’ Ik dwing mijzelf het bakje leeg te eten en smeer twee boterhammen met pindakaas voor onderweg. Als een kip zonder kop loop ik in mijn hardloop-outfit door het huis. Ik probeer mijn gedachten te ordenen: startbewijs printen, hond uitlaten, drinken klaarleggen, tas inpakken, OV-chip opladen, hardloopjasje aan of toch uit? Het is een grote warboel. Gelukkig helpt Eric mij en kunnen we op tijd vertrekken.

Wanneer wij aankomen op het station spot ik hier en daar al wat hardlopers. Het is leuk om de saamhorigheid onderling te voelen. Op het perron wacht ik nerveus in mijn korte broek tot de trein komt. Ondertussen moet ik verschrikkelijk plassen, kijk ik paniekerig op mijn telefoon of de batterij nog vol genoeg is en drink ik kleine slokjes water. ‘Want ja voldoende vocht is heel belangrijk.’ De korte broek wordt ingewisseld voor een lange broek, want het is best nog wel wat fris aan de benen. Wat ik vanmorgen uiteraard niet wilde geloven toen Eric mij in mijn korte broek zag en voor gek verklaarde.

De trein zit vol hardlopers en na de tussenstop op Den Haag CS is de hele coupé gevuld met renners. Ik bedenk mij dat het allemaal halve of hele marathonlopers zijn en aangezien ik nu ook tot die categorie behoor, voel ik mij daardoor best een bikkel. De zenuwen zijn nog steeds niet weg en ik wind mij vreselijk op over hardloopproblemen: plassen in de trein of toch niet, met jasje aan rennen of in t-shirt, banaan of boterham met pindakaas aan de start, Dextro voor onderweg of krijg je het daar zuur van? Als wij Leiden Centraal binnenrijden ben ik er nog niet over uit. We wandelen de aankomsthal in en besluiten gauw een bezoek aan het toilet te brengen. ‘Is dat in ieder geval opgelost en hoef ik in ieder geval niet op zo’n vieze Dixi.’

Buiten miezert het zachtjes. Dat stemt mij positief. ‘Met regen loop ik altijd beter!’ In een lange optocht wandelen Eric en ik met de andere duizenden lopers naar de start. Doordat ik pas vorige week, midden in de nacht, besloot mee te doen aan deze wedstrijd moet ik mijn startnummer nog ophalen. In een warme, zwetende tent staan honderden renners in de rij voor hun startnummer. Eric ziet dat ik lichtelijk gestresst wordt bij het aanzien van de drukte, dus stuurt hij mij naar buiten. Bij een boom rek en strek ik wat, check weer mijn batterij van mijn telefoon, trek mijn lange broek uit en constateer dat ik weer moet plassen. ‘Hemeltje, als dit tijdens de wedstrijd ook zo gaat!’ denk ik bij mijzelf. Binnen vijf minuten staat Eric opeens weer voor mijn neus. ‘Mensen zijn kuddedieren, achterin de tent was helemaal geen rij.’ Ik ben blij dat hij zo snel weer terug is. Opgelucht speld ik mijn startnummer op. Ik check de tijd en zie dat we nog vijftien minuten hebben totdat de wedstrijd begint. Samen lopen we richting de start. Bij de Dixi’s staat een enorme rij. Ik sta voor vijf minuten in de rij, maar merk dat het totaal niet opschiet. ‘Dan maar tussen de auto’s!’ Dat lijkt de geniale oplossing, want binnen vijf minuten ben ik verlost van een enorme plas. Sorry, maar plassen is een enorm ‘ding’ onder hardlopers.

In het startvak hups ik wat heen en weer om mijn spieren warm te maken. Langzaamaan stroomt het vak steeds voller. Als na vijf minuten het startschot klinkt duurt het nog even voordat ik eindelijk echt over de start mag. Ik zwaai Eric gedag en zet mijn eerste playlist op. Johny Cash zal mij met zijn rustige ‘paardenritmes’ het eerste uur doorhelpen. Iedereen in mijn startvak gaat als een speer, maar ik houd mij keurig aan de tijd van zes minuten per kilometer. Een ouder van een pianoleerling, die marathons loopt, gaf als gouden tip dat de eerste helft van je wedstrijd niet sneller mag zijn dan de tweede helft. ‘Niet te snel starten dus.’

Via het centrum lopen we naar Zoeterwoudedorp en Zoeterwouderijndijk. Het is een prachtige diverse route langs weilanden en schattige huizen. Mijn looptempo is heel constant en ik geniet van de omgeving. Wanneer we langs een kudde koeien rennen, zetten zij het ook op een hollen. ‘Zo hollen we gezellig met z’n allen!’ Door de weidsheid zie ik de hele stoet hardlopers voor mij, een fraai gezicht. Als we rond de veertien kilometer zijn, loop ik nog steeds heerlijk. We naderen Leiderdorp waar verschillende muziekverenigingen ons muzikaal toejuichen. Het publiek is hier erg enthousiast en dat geeft een extra boost energie. Zo rond de achttien kilometer krijg ik een kleine dip. De typische hardloopkwaaltjes komen om de hoek kijken: zeurderig knietje, blaren op de tenen, pijntje in de heup. Ik probeer ze allemaal te negeren, maar kom toch echt mijzelf tegen. Streng spreek ik mijzelf toe: ‘Nog drie kilometer, wat is dat nou?’ De batterij van mijn telefoon is inmiddels leeg, waardoor ik geen stimulerende muziek meer heb en ik ook geen idee heb hoe hard ik loop. Ik mopper wat, maar vind toch de kracht om op een aardig tempo door te rennen. Om mij heen zie ik dat anderen het ook zwaar hebben. Sommige lopers gaan wandelen en er zijn er bij die zelfs even gaan zitten. ‘Geen haar op mijn hoofd dat ik ga wandelen!’ zeg ik streng. Als ik in de verte het bord zie met nog 1500 meter verzamel ik al mijn energie bij elkaar en probeer ik mijn tempo, voor zo goed als dat gaat, constant te houden. Inmiddels lopen we in het centrum. Er is er veel publiek dat ons aanmoedigt. Als ik bijna bij de finish ben, zie ik Eric in het publiek staan. Ik zwaai naar hem en ben blij om hem te zien. Net voorbij Eric staat een man van Eric’s leeftijd met een draagzak met een baby er in. Ik krijg een brok in mijn keel. Het verdriet komt weer omhoog, maar ik wil het niet toelaten. ‘Niet huilen, niet nu!’ Gauw probeer ik mij op de laatste honderd meter te richten. ‘Kan ik nog sprinten?’ Denk ik. In mijn achterhoofd hoor ik de woorden van de gynaecoloog. ‘Als je een dood kind kan baren, kan je alles!’ Zonder na te denken, knal ik mijn laatste beetje energie er uit en sprint over de finish. De tranen stromen over mijn wangen. De afgelopen negen maanden waren een hel en het gaat nog steeds niet ‘goed’, maar ik heb mooi wel een halve marathon gelopen. Mijn lijf heeft een halve marathon gelopen. Ik ben opgelucht en trots.

21 Comments

  1. Mirjam

    22 mei 2016 - 21:00
    Reply

    Lieve greet,

    Wat een powervrouw ben jij!! Gelezen met brok in mijn keel.
    Wat ben ik trots op jou!

  2. Jacq

    22 mei 2016 - 21:34
    Reply

    Lieve schat, je bent en blijft een kanjer! En wat kun je prachtig schrijven. Een brok in mijn keel alweer! Wij houden zoveel van jullie! Zus

  3. Miek

    22 mei 2016 - 21:56
    Reply

    Lieve Greet,

    Natuurlijk heb ik alles gelezen! Wat heb jij jullie ervaringen, het meest verschrikkelijke, in zulke mooie woorden gevangen. Bram heeft de meest fantastische vader en moeder. Ik weet zeker dat hij dat heeft gevoeld.
    Jullie gun ik vertrouwen, in jezelf, in jullie, het leven, in alles! 💙

    Liefs!

  4. Hester

    22 mei 2016 - 22:13
    Reply

    Wat een wereldprestatie! Wat een mooie overwinning op jezelf! Traan over mij wangen, maar een glimlach van trots erbij!

  5. Marina

    22 mei 2016 - 23:15
    Reply

    Margreet, wat mooi ! Met n traan en een glimlach gelezen. Inderdaad, je kan ALLES.

  6. Tineke en Lourens

    22 mei 2016 - 23:33
    Reply

    Lieve Margreet,

    Indrukwekkend!

    Liefs.

  7. Nicole

    23 mei 2016 - 14:07
    Reply

    Stoer wijf x

  8. Wil v. Dijk

    23 mei 2016 - 15:08
    Reply

    Lieve Margreet,

    Ik heb je Blog gelezen en ben diep onder de indruk van alles dat je geschreven hebt, ongelooflijk hoe je je gevoelens onder woorden gebracht hebt.

    Het is inderdaad vreselijk en oneerlijk wat een mens soms moet meemaken.

    Ik wens jou en Eric alle sterkte om dit verlies te blijven dragen.

    Lieve groet,

    Wil v. Dijk

  9. thea schaareman

    23 mei 2016 - 16:24
    Reply

    Heel indrukwekkend om te lezen en fijn dat je het ook met ons wilt delen.
    Thea

  10. Frank Rebel

    23 mei 2016 - 19:58
    Reply

    Hoi Margreet,
    Mooi geschreven hoor en stoer dat je dat gedaan hebt, zowel het verhaal als de halve maraton ( ik moest er alleen wel een beetje van plassen 😜😜😜)
    Groetjes
    Frank 🐾

  11. Anja

    25 mei 2016 - 18:24
    Reply

    Lieve Peek, je bent een kanjer! Onwijs knap dat je dit ” gewoon” gedaan hebt. Je schrijft levendig ik zie voor me wat je doet en ziet. Blijf schrijven en houd je haaks. Verder mis ik je het is veel te stil in onze hoek. Veel liefs Anja

  12. Petra

    25 mei 2016 - 19:54
    Reply

    Powerhouse ♡
    X

  13. Paula Kick

    25 mei 2016 - 21:35
    Reply

    Lieve Margreet,
    Indrukwekkend om jouw verhaal te lezen. Heel mooi en beeldend geschreven en wat een super prestatie van je die halve marathon! Liefs, Paula

  14. Jelena

    26 mei 2016 - 09:22
    Reply

    Lieve Margreet,
    Ik had toen geen woorden, nu ook niet.

    Ik ben blij dat je dagen wat meer licht beginnen te krijgen, one day at a time.
    Liefs, Jelena

  15. Wil Lander

    28 mei 2016 - 23:05
    Reply

    Lieve Margreet,

    Wat een indrukwekkend verhaal !
    Ik wens jullie heel veel sterkte en de kracht om het vast te houden !

    Lieve groetjes Wil

  16. wil Lander

    28 mei 2016 - 23:07
    Reply

    Lieve Margreet,
    Wat indrukwekkend om te lezen!
    Ik wens jullie de hoop dat het beter wordt en de kracht om het vast te houden !

    lieve groetjes Wil

  17. Kathrin Heising

    5 juni 2016 - 23:03
    Reply

    Lieve Margreet,
    Wat goed dat je dit voor je deed. Ik kreeg kippenvel toen ik het las. Je kan de dingen zo verschrikkelijk goed verwoorden. Je kan echt heel trots op je zijn!

  18. Nydia

    7 juni 2016 - 16:29
    Reply

    Wat een mooi en eerlijk stuk over een bijzondere prestatie. Iets om heel trots op te zijn!

  19. Caroline

    7 juni 2016 - 23:01
    Reply

    Hoi Margreet,

    Wat een geweldige prestatie!

    Liefs van Caroline, David en Isa

  20. Marja

    16 juni 2016 - 10:03
    Reply

    Lieve lieverd wat ben ik ontroerd door je prachtige manier van verdriet verwerken.
    Super trots op je.

  21. Tatiana

    30 juni 2016 - 22:55
    Reply

    Lieve Margreet,
    Ik ben zo ongelooflijk trots op jou!! Wat een kracht – fysiek en mentaal. En ook emotioneel!!
    Lieve schat, ik stuur jou en Eric veel liefde en warme knuffel.
    Lieverd, geef jezelf en jouw lijf veel zorg en liefde. Dat verdien je. Ik omhels jou.

    Kus,
    Tatiana

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->