verder

Vandaag is het precies één jaar geleden dat ons leven voorgoed veranderde. Ik was zevenendertig weken zwanger en waggelde wat rond in huis. Ik kocht de dvd-box van Breaking Bad en we keken alle seizoenen. De ene avond in bed, dan weer op de bank. Soms wist ik van gekkigheid niet meer hoe ik moest liggen, omdat die dikke buik zo vreselijk in de weg zat. We kochten de laatste spullen voor de komst van ons kindje en waren vol verwachting van het nieuwe leven dat zich aan zou dienen.

En nu een jaar later is er een prachtig kamertje met een kast vol lieve kleertjes, maar waar de deur altijd dicht is, waar het licht nooit schijnt en er geen geluidjes klinken van een kindje dat bijna één zou worden. Het is een plek geworden waar ik sinds Bram zijn overlijden niet meer durf te komen. Ik ben zelfs vergeten welke kleertjes ik heb gekocht, hoe ik zijn bedje had opgemaakt. Alles wat ik met zo veel liefde voor onze Bram had klaargemaakt en voorbereid, doet mij nog steeds zo ondraaglijk veel pijn.

Er is een jaar voorbij waarin ik niet alleen Bram ben verloren, maar ook vrienden en familie. Mensen die niet weten om te gaan met de situatie, vrienden die verwachten dat het verdriet nu wel over is, dat het leven verder gaat. ‘God, wat zou ik graag willen dat ik kan zeggen dat het goed gaat!’ Maar gelukkig zijn er ook veel lieve mensen: onze ouders, dierbare vrienden, collega’s, ouders van leerlingen die ons helpen, die er willen zijn, die geduldig blijven, die meeleven en de pijn soms een beetje verzachten door afleiding te bieden, door te praten, te wandelen, stomme grappen te maken of lieve woorden te zeggen.

Er is een jaar voorbij, waarin er geen dag voorbij is gegaan dat ik niet heb gehuild. Soms word ik er doodmoe van. Al die tranen, al het verdriet. Zou het een keer ophouden? Ik denk terug aan het moment dat ik mij dit ook afvroeg.

Twee weken geleden begon onze vakantie naar Catalonië in Spanje. Op zaterdagmorgen werd ik wakker op een snoeihard bed in een bloedhete kamer  in Barceloneta, de oude visserswijk in Barcelona. De eigenares van het appartement had mij een mooie hardlooproute uitgelegd en zo ging ik vroeg in de morgen in mijn hardloopkloffie op pad.

Via de haven met enorme jachtschepen loop ik langs het water en de cruise terminal van Barcelona. Ik passeer Cruiseschepen zo groot als flatgebouwen. Allemaal klaar voor vertrek. Mijn gedachten dwalen af. Ik zou ook wel weg willen varen op een cruiseschip. Niet voor altijd, maar voor een tijdje. Weg van de pijn, van het verdriet dat mij elke dag verscheurt van binnen. Elke morgen dat ik opsta en realiseer dat mijn kind dood is en nooit meer terug komt. Dat ik altijd een kind te kort zal hebben en mijn leven nooit als compleet zal aanvoelen, omdat Bram niet meer leeft.

Ik ren door totdat ik bij een enorme witte brug kom. Ik zet een extra opzwepend nummertje op om wat meer energie te krijgen om de brug op te komen.
Wanneer ik boven aankom, gutst het zweet mij in de ogen en moet ik echt even stoppen om mijn gezicht schoon te vegen. Als ik naar rechts kijk, zie ik de prachtige stad Barcelona. Aan de linkerkant zie ik de Middellandse zee. Ik denk aan Bram en hoop dat hij ergens voelt dat ik aan hem denk, dat ik zijn mama ben en dat hij mijn kind is en voor altijd voortleeft in mijn hart.
De tranen vermengen zich met zweet. Mijn gezicht is een grote zoute zee. Ik voel dat er snot uit mijn neus loopt, maar het interesseert mij allemaal niet meer. Tranen, zweet, snot alles komt er uit en zo sta ik voor een tijdje op de brug. ‘Zouden je tranen ooit op zijn?’ Ik heb genoeg van het gejank en roep mijzelf tot de orde. ‘Kom op, maak er wat van deze vakantie!’

En nu ik dit typ kijk ik uit over prachtige bergen. Eric ligt heerlijk in de zon aan het zwembadje dat uitkijkt over de vallei. Naast mij lopen kippen door het gras. Vanmorgen hebben we een prachtige hike gemaakt door het bos. Aan het einde van de wandeling stond daar plotseling een heel lief, klein, bruin hertje. Alsof het een teken was van Bram. ‘Lieve papa en mama, wees maar niet verdrietig meer en geniet van het moois om je heen!’

 

10 Comments

  1. Ciska

    3 augustus 2016 - 18:08
    Reply

    Super mooi maat. X

  2. Ids

    3 augustus 2016 - 18:59
    Reply

    Wat heb je je gevoelens weer goed verwoord.

  3. Vanessa Casado Spinola

    3 augustus 2016 - 19:48
    Reply

    Oooh jullie twee hebben de meest pijnlijk pijn moeten ervaren en vreselijke momementen mee maken in het leven…ik wil nooit in die schoenen staan….maar ik voel en leef met jullie mee…..¡¡¡¡¡mucho ánimo y fuerza.!!!!..jullie zijn nu in mijn geboorte land en in de stad waar ik opgegroeid ben….geniet er van…voel en neem de energie in…jullie moeten door dit reis en iets van dit leven maken…kom op…
    We houden zielsliefde veel van jullie

  4. Livia en Sarabande

    3 augustus 2016 - 20:41
    Reply

    Lieve Margreet. Bedankt dat je dit met ons wilde delen. Wij vinden het verschrikkelijk wat jullie is overkoment. De pijn die je nog elke dag ervaart kunnen wij uit jouw woorden aflezen en zodoende meevoelen. Weet dat we met je meeleven en dat de deur hier altijd voor je openstaat. We houden van je. Liefs Livia & Sarabande

  5. Mirjam

    3 augustus 2016 - 20:52
    Reply

    Lieve greet wat heb je dat weer recht uit je hart geschreven. Bedankt voor het delen! Xxx

  6. Lou

    3 augustus 2016 - 21:23
    Reply

    Lieve Margreet ( en Eric),
    Wat heb je je beleving , ervaring en gevoel schitterend in taal omgezet. Ik heb er haast geen woorden voor en tranen lopen over mijn wangen bij het lezen. We moeten snel weer afspreken en samen iets gaan doen en woorden delen. Veel liefs, Lou

  7. Wil lander

    3 augustus 2016 - 22:17
    Reply

    Lieve Margreet en Eric,
    Het is fijn dat jij je verhaal met ons wil delen. Je kunt het zo mooi verwoorden.
    Jullie hebben nog een lange weg te gaan.
    Ik denk aan jullie en vandaag brand er een kaarsje speciaal voor jullie en Bram.Veel liefs Wil
    .

  8. Marja

    4 augustus 2016 - 15:35
    Reply

    Lieve lieverd, wat heb je mij toch weer diep geraakt met je mooie gevoelens.
    Ik heb het al eerder tegen je gezegd dat ik diepe bewondering voor je heb en ook voor Erik hoe jullie met deze pijn om gaan.
    Je ben en blijf in mijn gedachten. Dit is hopelijk een klein beetje troost voor jullie beide.
    Dikke kusxxxx

  9. Esther

    8 augustus 2016 - 15:24
    Reply

    Lieve margreet en Erik super lief dat ik hier deel van uit mag maken van jullie blog heel mooi verwoord jullie klein stoer mannetje kijkt elke dag over jullie schouders mee en is trots op zn mama en papa liefs je buuf essie

  10. nancy van heusden

    9 augustus 2016 - 22:22
    Reply

    Mooie woorden Margreet! Niet te bevatten wat een pijn en verdriet je moet voelen, maar ik kan zo wel een beetje met jullie mee leven… Nogmaals heel veel sterkte met al je verdriet. Heel veel liefs van Nancy

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->