Verjaardag

1 oktober 2017

Lieve vrienden, mijn moeder en schoonmoeder,

Precies drieendertig jaar geleden werd ik om 09.30 uur in de ochtend geboren. Het is daarom dat jullie hier samen zijn om met mij mijn verjaardag te vieren. Je verjaardag vieren: hoe ouder je wordt, hoe minder ‘belangrijk’ het lijkt om er bij stil te staan dat je een jaartje ouder wordt.

Als kind was dat wel anders. Weken van te voren was ik al bezig met mijn feestje. Hoeveel kinderen mocht ik uitnodigen, wie nodigde je uit en wat ging je doen? Spelletjes, naar het zwembad, bowlen, naar de film of zelfs naar een voorstelling in het Hofplein Theater. Elk jaar was het weer een hele happening.

Twee jaar vierde ik mijn verjaardag niet, maar vandaag wil ik er toch bij stilstaan dat ik een jaartje ouder word. En dat is eigenlijk niet vanwege de memorabele leeftijd van drieendertig jaar, maar meer omdat het leven nu weer wat meer aanvoelt om te vieren.

Toen op 3 augustus 2015 bleek dat ons eerste kindje Bram overleden was in mijn buik, was er een lange tijd voor mij en Eric niets om te vieren. Het leven was zwart en donker. Hetgeen dat zo met mij verbonden was, werd plotseling van mij afgenomen. Ik kan eigenlijk nog steeds niet de juiste woorden vinden om te beschrijven hoe leeg ik mij toen voelde, maar het is bijzonder hoe veerkrachtig wij mensen zijn. Hoe het leven na zo’n diep dal toch weer mooi kan worden. Daar moet je heel hard voor werken. Harder dan voor welke studie of marathon dan ook. Die kracht zit in ieder van ons, maar daar heb je wel hulp bij nodig en dat heb ik van jullie allemaal gekregen.

Ieder van jullie droeg bij aan de wederopbouw van mijn leven na de dood van Bram. Mijn moeder, Frans en de ouders van Eric, die van alles probeerden om het leven weer wat draaglijker te maken. Er werd gekookt, er werden poncho’s voor mij gebreid, gewandeld en gepraat.

Mijn liefste vriendin Ciska, die er vandaag helaas niet bij is vanwege vakantie. Oneindig veel wandelingen hebben we gemaakt en maar praten, praten, praten. Alle paden in midden-Delfland hebben we wel bewandeld. Kirki werd er moe van.

En zo ook met Bianca, die wekelijks met mij in de agenda een moment prikte om samen iets te ondernemen. We bezochten de pedicure, gingen samen zingen of wandelen in de polder. Na verloop van tijd kwam zelfs mijn humor weer een beetje terug en maakten we wandelingen lang vieze rijmpjes op nummerborden van auto’s.

Jacqueline, Erik en de meiden, die ons op sleeptouw meenamen naar Zeeland, de Ardennen en naar Spanje. Met wie we voor het eerst in maart 2016 weer een feestje vierden, omdat hun Erik vijftig werd. Ondanks al het verdriet maakten we toch een heleboel mooie herinneringen in een jaar dat zo moeilijk voor ons was.

Petra, John en ook Erik en Liset namen ons mee uiteten. Anja, Ruben en Anine nodigden ons bij uit om met hen te komen eten. Al die etentjes deden ons goed en het hielp. Even weg uit het huis, even weg van het verdriet.

Ik ging op een meditatie-cursus om meer rust in mijn kop te krijgen. Het bleek uiteindelijk niet echt iets voor mij, maar daar was wel Nicole met wie ik kon praten, bij wie ik mijn hart kon luchten en met wie ik ook ging wandelen.

Om de week kwam Silvia op pianoles. Sil en haar oudste dochter lagen destijds wat met elkaar overhoop (gelukkig is dat nu weer opgelost). Daar zaten we dan achter de piano. Beiden met onze ellende. Soms was het meer therapieles, dan pianoles.

Stefanie, mijn dierbare collega Beeldende Vorming, met wie ik al jaren zo goed samenwerk, deed er alles aan om mij op te vrolijken. Er werd een droppot gemaakt, er werd zo af en toe een update gestuurd (lees alle roddels) van school. Jij betrok mij weer bij school en langzaam kwam ik zo weer terug op de werkvloer. Het mopperen en zeuren was in die tijd zo heerlijk om aan te horen.

Nieuwe vriendschappen onstonden. Zo leerde ik Cécile en Katja kennen. Cécile, die in juni 2015 haar tweede dochter Nynthe verloor aan het einde van de zwangerschap en Katja, die eenentwintig jaar geleden een doodgeboren kindje kreeg. Cécile en ik mailden eindeloos. Je was mijn steun en toeverlaat. Jij was de enige die echt kon voelen hoe ik mij voelde op dat moment. En ook met Katja ontstond een diepe band. Jij gaf zo veel hoop, want verdriet neemt gelukkig na eenentwintig jaar echt een andere vorm aan. Door jou zag ik dat het leven echt wel weer mooi kon worden na een doodgeboorte.

Vriendschappen werden verdiept. Vanessa, Michiel en de kinderen, die mooie woorden stuurden, die ons uitnodigden, maar ook zo mooi en liefdevol omgingen met de dood van Bram en hem vooral levend hielden en houden. Toen afgelopen augustus Bram twee zou worden, schilderde Vanessa een prachtig tafereeltje van een jongetje op het strand. Het is heel waardevol als mensen zijn naam blijven noemen en hem een plaats geven in het leven.

Vriendschappen van vroeger kwamen opeens weer tot en in mijn leven. Mijn vakantievriendinnetje Xanthe uit Bretagne was daar en lieve Mirjam van het jaar dat ik de Pabo deed, stuurde lieve berichten. Na de geboorte van Nina was daar opeens weer Merlijn, mijn vriendin van de Roezemoes, de Locomotief en later van de basisschool. Wat hebben wij veel gespeeld vroeger en hoe bijzonder is het dat we weer in elkaars leven zijn met allebei een lieve baby.

Maar vriendschap is ook contact blijven zoeken in tijden dat het moeilijk is. Florianne, Charlotte en Karlijn. Drie dierbare vriendinnen, die ik in die periode niet kon zien, omdat zij een jong gezin hebben en ik de confrontatie met jonge kinderen niet aan kon. Toch hielden jullie vol en daar ben ik heel erg blij om.

Lieve vrienden en familie, ik vind het heel fijn dat jullie er allemaal zijn om samen met mij en het mooiste cadeau wat ik dit jaar heb gekregen (mijn dochter Nina) mijn drieendertigse verjaardag te vieren. Het leven is zo veel zonniger nu zij er is. Ook al zijn we er nog niet helemaal met Eric, die nog ziek is. Toch kan ik zeggen dat het goed gaat!

Proost!

1 Comment

  1. thea

    16 oktober 2017 - 11:20
    Reply

    Fijn om dit positieve bericht te lezen. Hoop dat Eric niets ernstigs heeft!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->