Zwanger zijn

We drinken koffie in het restaurant van het ziekenhuis. We zijn net op controle geweest bij onze vertrouwde gynaecoloog Katja. Alles gaat tot nu toe goed met het meisje. Waar in oktober haar hele lijfje nog het echo-scherm vulde, is nu alleen haar koppie te zien. ‘Kijk eens wat een haartjes, een echt matje.’ De zenuwen, die we toch elke keer nog hebben voor de controle, worden wat minder en we lachen. ‘Een meisje met een Haagse mat!’ grappen we terwijl Katja vakkundig alle metingen bij ons kindje uitvoert: groei van het bovenbeen, omtrek buikje, omtrek hoofd, doorbloeding in de navelstreng, doorbloeding in de hersenen, hoeveelheid vruchtwater. Alles wat maar te controleren valt, wordt wekelijks gecontroleerd en dat stelt voor vandaag enigszins gerust.

Terwijl we onze koffie drinken en Eric druk bezig is de mooie filmpjes aan zijn ouders door te sturen, tuur ik naar de ontvangsthal van het ziekenhuis. Voor het raam zit een vrouw in een rolstoel met een Maxi-Cosi op schoot. Samen met een verpleegkundige wachten ze tot haar man de auto voor komt rijden. Zo te zien is ze net bevallen. Naast haar zit een bejaarde vrouw, ook in een rolstoel. Ik zie hoe de verpleegkundige vertelt over de pasgeboren baby. De bejaarde vrouw luistert aandachtig en kijkt liefdevol en met bewondering naar het pasgeboren kindje in de Maxi-Cosi. De een aan het begin van een leven de ander aan het eind. Ineens ontroert het beeld van de drie mensen mij enorm. Dikke tranen rollen naar beneden. Verschrikt kijkt Eric op van zijn telefoon. ‘Ik wil ook al daar zijn.’ Snik ik tegen Eric. ‘Ik wil ook met een levend kindje in een Maxi-Cosi wachten voor het raam totdat jij de auto voor komt rijden en we naar huis kunnen met het zusje van Bram. Ik wil niet meer zwanger zijn. Ik wil niet alleen moeder zijn van een dood kind, een onzichtbare moeder.’ Opeens is het mij allemaal veel te veel. De herinneringen aan ons vertrek na de bevalling van Bram spelen zich als dia’s af in mijn hoofd. Via de achteruitgang van het ziekenhuis stond de verpleegkundige aan mijn rolstoel te wachten tot Eric de auto voor kwam rijden. Geen Maxi-Cosi met een lekker ingestopt babytje in een dekentje, maar wel een net bevallen lijf en een babytje dat zo koel mogelijk gehouden moest worden, zodat er goed obductie verricht kon worden. Niets vreugde en nieuw leven mee naar huis. In plaats daarvan heel veel verdriet en pijn en je zoon achterlaten in het mortuarium van het ziekenhuis. ‘Dit keer gaan wij ook naar huis met een levend kindje.’ Zegt Eric rustig terwijl hij mijn hand aait. Ik veeg mijn tranen af en probeer weer een beetje op adem te komen. ‘En dan wil ik aan mijn rolstoel ook zo’n stomme ballon met hoera een meisje er op.’  We lachen naar elkaar. ‘Jij krijgt van mij zo’n foute ballon.’ grinnikt Eric. Ik voel mijn lijf weer een beetje ontspannen. Hand in hand lopen we het ziekenhuis uit. Vandaag is het maandag en is er geen reden tot paniek, maar hoelang ik het vertrouwen in een goede afloop vol houd is elke week weer een verrassing.

En inderdaad dinsdagnacht begint het gepieker al.  Ik rol op mijn linkerzij en voel aan mijn buik. Geen reactie. Ik prik wat in mijn buik om reactie uit te lokken. Het blijft stil. Moeizaam draai ik mij op mijn rechterzij, zwaai mijn benen uit bed en loop naar het toilet voor een nachtelijk plasje. Terwijl ik gespannen op de W.C. zit, hoop ik dat ze zich meldt, maar het blijft weer akelig stil. ‘Zou ze dood zijn?’ denk ik. Haastig keer ik terug naar bed en zoek met de doppler naar haar hartje. ‘Doef, doef, doef, doef, doef.’  Klinkt er hard door de koptelefoon. Opgelucht haal ik adem. Haar hart klopt nog. Toch ben ik nog niet gerustgesteld. ‘Hartjes kunnen prima kloppen, ook al voelen baby’s zich niet zo fijn meer in de buik.’ Gespannen draai ik op mijn linkerzij in de hoop dat ze van zich laat horen. Ik denk aan Bram, aan de nacht die volgde nadat we het vreselijke nieuws hadden gehoord dat hij niet meer leefde. In die nacht legde ik elke keer mijn hand op mijn buik in de hoop dat hij tegen mijn hand zou schoppen. Er kwam niets. Bram was dood en hij zou nooit meer schoppen. Mijn buik rommelt. Fikse trappen voel ik onder mijn borst. Woest draait mijn buik heen en weer. ‘Gelukkig daar is ze weer!’ Gerustgesteld geniet ik van het uurtje boksen in mijn buik. Ik leg mijn kussen goed en voel dat ik langzaam weer in slaap val. Op naar de volgende morgen, op naar een nieuwe dag. Soms een rustige dag zonder paniek, soms een dag met een extra ziekenhuisbezoek voor een hartfilmpje. Het einde komt in zicht, nog een paar weken en dan hopelijk een blakende baby al krijsend naast mijn bed in plaats van een baby in mijn buik.

 

 

 

 

12 Comments

  1. Marina

    14 maart 2017 - 15:57
    Reply

    Margreet, weer tot tranen geroerd na het lezen van dit stukje van jou, zelfs na al die jaren is die angst zo herkenbaar. Maar wat ben ik blij dat ik ook lees dat je, ondanks de angst, geniet vsn dit nieuwe leven.
    Hou vol, het is bijna zover.
    Ik denk aan jullie.😙

  2. thea

    14 maart 2017 - 16:00
    Reply

    Fijn dat we weer van je horen, ook wij vinden het fijn om even te lezen dat alles goed gaat met jullie meisje. Laat Eric inderdaad vooral een roze ballon kopen en wat er verder aan roze te vinden is!
    Hou je goed ( of zo goed mogelijk) de laatste weken.

    Groetjes van ons allemaal, Thea

  3. Oudje

    14 maart 2017 - 16:03
    Reply

    Weer een geweldig geschreven stuk. Jij had echt schrijfster moeten worden. Kan nog trouwens. Fijn dat alles goed gaat. Sterkte die laatste dagen.

  4. Oudje

    14 maart 2017 - 16:03
    Reply

    Weer een geweldig geschreven stuk. Jij had echt schrijfster moeten worden. Kan nog trouwens. Fijn dat alles goed gaat. Sterkte die laatste dagen.

  5. Lou Verhage

    14 maart 2017 - 19:09
    Reply

    Lieve Margreet,
    Helemaal eens met de vorige commentaren: wat schrijf je mooi over verdriet en geluk. Nu even dat nieuwe meisje laten komen, er van genieten en ……….. ook daarover veel schrijven. Werk je ervaringen, belevenissen, momenten uit in woorden! Het wordt vast een ontroerend document, misschien wel een boek. Ik geloof er in! Maar eerst………… dat lieve meisje van jullie zien en voelen.
    Liefs, Lou

  6. Monique

    14 maart 2017 - 21:21
    Reply

    Lieve Margreet,

    Ik wens jullie veel kracht voor de komende weken. Fijn dat je je ervaringen in deze spannende tijd nog steeds met ons wilt delen. Zo ontroerend.
    Liefs Monique

  7. nancy

    14 maart 2017 - 21:27
    Reply

    Oh lieverd, wat een onrust heb je nog. Nog even en dan kunnen jullie ook genieten van jullie kindje. Heb vertrouwen dat het deze keer wel goed gaat! Sterkte nog even! Heel veel liefs Nancy

  8. Suzan

    14 maart 2017 - 21:35
    Reply

    Prachtig geschreven, tel de dagen voor jullie af!
    Nog even!! Lfs Suus

  9. Sylvia

    15 maart 2017 - 09:54
    Reply

    Lieve Margreet.
    Wat intens beschrijf je je verdriet, angst en verlangen mooi.
    Veel sterkte, kracht in deze laatste periode. Liefs Sylvia

  10. Ellen

    15 maart 2017 - 20:27
    Reply

    Lieve Margreet en Erik, heftig hoor… soms baal je dat de tijd snel gaat maar voor jullie hoop ik dat hij bizar snel zal gaan!! Xx

  11. Nicole van Velsen

    18 maart 2017 - 20:11
    Reply

    Heel veel sterkte in de laatste weken lieve Margreet en Erik. Dat ze maar voorbij mogen vliegen en de kleine dame de komende weken een lekkere druktemaaktster mag zijn.

  12. Jacq

    25 maart 2017 - 20:01
    Reply

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • -->